بسم الله...
سال نو...
نمیدونم یه مدتی خیال نوشتن از سرم رفت...
یه جورایی نمیدونستم چی بنویسم...
ولی بالاخره اومد... حسش اومد...
تو آخرین روزای سال قبل جاتون خالی رفتیم البته خیلی مدتش کم بود ولی بالاخره رفتیم...
بازم دمشون گرم تحویلمون گرفتن...
تو این سفر با کسی آشنا شدم که میتونه یه تنه زندگیمو عوض کنه...
اون موقع ها بهش میگفتن حاج حسین...
با یه دست کارهایی می  کرد که هیچ کس نمی تونس بکنه...
خدا کمک کنه خیلی می تونه بهم کمک کنه...
بگذریم...
واما سال نو...
یکسال گذشت و خبر از شاه نیامد...
یکسال از عمرمون کم و به روز شمار روز های تنهاییمون اضافه شد...
خدایا تورو جون هرکی برات عزیزه این بقیشو بر همه ی ما ببخش...
اللهم عجل لولیک الفرج...
 یاعلی
به نقل از وبلاگ حرف هایی برای نگفتن:..
آقا جانم...مولا!
هفت سین سفره ی شما چیست؟
سوز دل؟
سرمای غربت؟
سنگینی یک بغض؟
سیل اشک؟
سکوت ِ تلخ؟
سجاده و اشک؟
ساعتی که عقربه ندارد؟!
هفت سین ما که از قرار پر از سرور و سلامتی و ...است
اما...
نه!
باور کن...بدون تو هفت سین این دل جز سیل اشک،جز سوز دل...
اصلا بدون تو این دل سین ندارد...
همش بغض است و دلتنگی و آه و حسرت...